امروز خود را با سرعت نور ازجلوی چشمانم گذراندم تا شاید کمتراشتباهاتم نمایان شود ولی یک چیز بین آنها آنقدر آشکار بود که با چشم بسته نیز دیده می شد وآن چیزی جزء خودنمایی نبود وقتی در عمق واژه خودنمای فرورفتم بی عزتی را یافتم.راستی چرا ما آدم ها اینقدر سعی میکنیم خود را به دیگران اثبات کنیم؟ شاید یکی از ادله ی آن خود را باور نداشتن باشد وهمین باعث می شود دربیشتر اوقات خود را به جای ناخود به دیگران قالب کنیم به امید اینکه مورد تایید دیگران قرار گیریم ولی به تنها چیزی که توجه نمی کنیم زیبایی وجودمان است که مورد توجه  الله می باشد و هر روز ظاهرمان را زیبنده تر می کنیم در حالی که باطنمان گندیده ولحیده شده است ومثل ما مثل آن میوه فروش فریبکاریست که برای اینکه میوه اش زودتر به فروش برسد روی جعبه را  میوه های تازه وخوب و هر چه میوه ی گندیده دارد زیر آن می چیند غافل از این که کارش به ضرر خود تمام می شود چون یک خریدار دانا و باهوش کل جعبه را بررسی می کند وبعد خریدش را می کند ودر معدود مواقعه ای که خریدار شخص غافل وسطحی نگر باشد فریب میوه فروش را می خورد.پس از آن رو که خریدار اصلی ما خداوند دانای حکیم است،وای بر ما که برای اینکه مورد قبول خریدارن غافل قرار گیریم از رضایت خالق هستی و خریدار اصلی قرار نگیریم.

 

 آیت الله احمدی میانجی: نگذارید گناه بماند،بیات شود. نگذارید بماند کهنه شود.در روایت قریب به این مضمون داریم:((مومن،گناهش نمی ماند)) چون ایمانش او را وادار می کند،وقتی گناه کرد فوراٌ توبه کند.مخصوصاٌ  درمورد حق الناس.

باید بنویسم،مانده ام چه بنویسم، باید بنویسم که درسکوت مانده ام ولی پر ازحرفم،حرف های بی صدا،حرف های خاموش امّا سوزان.

حرف های که جای برای گفتن وگوشی برای شنیدنش نیست.تنها جایش همین صفحه ی مقابل روی توست پس خوب  به آن بنگرچرا که تو باید این سکوت را بشکنی وباید فریاد سر دهی  وبه زمینیان بگویی:

آیا کسی هست که قدمی را درجهت مخالف خودخواهی هایش بردارد؟

آیا کسی هست که دستی را برای رسیدن به بالای دست خود یاری کند؟

کسی هست که تنهایی هزار وچهارصد  ساله را پر کند؟

آیاکسی…………………………………………..هست؟

اگر می گویی آری،پس چرا هنوز در سکون مانده ایم؟

چند روزیست که نفس هایم بر کالبد وجودم سنگینی میکند ونای نالیدن وبال پرکشیدن ندارم.خسته ام از حرف های تکراری که هرروزبا خود زمزمه میکنم که روزی میرسد که تو از موفقیت لبریزی،اما پیروزیی هایم در رویاهایم(زمزمه هایم)خلاصه شده است چون که بالی برای پروراندن آنها ندارم شاید هم دارم ولی تکانی به آن نداده دام.

خستگیم بیشتر برای این است  که این بار طاقت فرسا را روزگاری بس طولانیست  که بر دوش می کشم، باری تهی ولی کشتنی، بارچه کنم وچه باشم؟ باری که بهایش عمرم بود ونفعش هیچ.

چه شده ایم که دیگر در چشمانمان برق شادی دیدار یار نمی درخشد؟

چه شده ایم که دیگر فکر فرداها در ذهنمان تپش ندارد؟

چه شده ایم ک دلتنگی غروب جمعه را به شب فراموشی سپرده ایم؟

                                                  شاید منجیمان را، مهدیمان را باور نداریم.